Ομιλία του προέδρου της ΔΕΗ με θέμα: “60 χρόνια Λιγνίτης”

Oι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας δεν είναι ακόμη ώριμες ώστε να πάρουν την σκυτάλη απο το λιγνίτη δηλώνει ο πρόεδρος της επιχείρησης.

«Η ΔΕΗ σχεδιάζει να αναπτυχθεί ραγδαία στον τομέα των ΑΠΕ, κερδίζοντας το χαμένο έδαφος. Ωστόσο, οι ΑΠΕ δεν είναι ώριμες ακόμη ώστε να «πάρουν τη σκυτάλη» από το λιγνίτη. Η στρατηγική της χώρας μας πρέπει να είναι: πέρασμα από το ένα εγχώριο καύσιμο, το λιγνίτη, στο άλλο, τις ΑΠΕ, με ελαχιστοποίηση της εξάρτησης από τις εισαγωγές.»

Τα παραπάνω τόνισε σε ομιλία του για τα εξήντα χρόνια του λιγνίτη ο πρόεδρος της ΔΕΗ κ. Εμ. Παναγιωτάκης, επισημαίνοντας ότι για τον λόγο αυτόν και με πρόταγμα το εθνικό και όχι το στενά εταιρικό της συμφέρον, η ΔΕΗ προχωρά στην περαιτέρω αναβάθμιση της λιγνιτικής παραγωγής, επενδύοντας τεράστια ποσά, τόσο για τον εκσυγχρονισμό του στόλου των μονάδων της όσο και για μέτρα προστασίας και αποκατάστασης του περιβάλλοντος.
Αναφερόμενος στην πορεία του λιγνίτη ο κ Παναγιωτάκης ανέφερε:

«Η ΔΕΗ πρωτοστάτησε στην αξιοποίηση όλων των εγχώριων πλουτοπαραγωγικών πηγών, καθώς, με το πρώτο της μεγάλο έργο στο Αλιβέρι το 1951, άνοιξε τον δρόμο για την εκμετάλλευση και άλλων λιγνιτικών αποθεμάτων της χώρας με σύγχρονες μεθόδους. Πέντε χρόνια αργότερα το 1956, η ΛΙΠΤΟΛ ιδιοκτησίας Μποδοσάκη Αθανασιάδη, ξεκινούσε την εξόρυξη στο Κύριο πεδίο. Ωστόσο, ακόμη και η δεσπόζουσα αυτή επιχειρηματική φυσιογνωμία δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις τεράστιες επενδυτικές απαιτήσεις των έργων. Σύντομα η ΔΕΗ ανέλαβε τα ηνία της ανάπτυξης των λιγνιτωρυχείων και της ηλεκτροπαραγωγής, αποκτώντας από το 1959 το 90% των μετοχών της ΛΙΠΤΟΛ και τελικά ενσωματώνοντάς την ολοκληρωτικά το 1975.

Ενώ, λοιπόν, μια ιδιωτική εταιρεία έκανε τα πρώτα βήματα της συστηματικής αξιοποίησης των μεγάλων επιφανειακών λιγνιτικών κοιτασμάτων της Πτολεμαΐδας, ήταν η ΔΕΗ εκείνη που εδραίωσε και ανέπτυξε αυτήν τη δραστηριότητα σε τέτοιο βαθμό ώστε η περιοχή –δικαίως- να χαρακτηριστεί ως «Ρουρ της Ελλάδος»!

Το Αλιβέρι, η Πτολεμαΐδα και αργότερα η Μεγαλόπολη αποτέλεσαν τα κέντρα τα οποία τροφοδότησαν με το πολύτιμο εγχώριο ορυκτό καύσιμο τον εξηλεκτρισμό της Χώρας και λειτούργησαν ως «ατμομηχανές» της μεταπολεμικής της ανάπτυξης. Ωστόσο, η Δ.Μακεδονία διαθέτοντας τα ασύγκριτα μεγαλύτερα λιγνιτικά κοιτάσματα της Χώρας πήρε το σκήπτρο της λιγνιτικής παραγωγής στα πρώτα βήματα με τον ΑΗΣ ΛΙΠΤΟΛ και στη συνέχεια, ως ΔΕΗ, με τον ΑΗΣ Πτολεμαΐδας και γοργά εξελίχθηκε σε ενεργειακή καρδιά της χώρας.

Η πετρελαϊκή κρίση του 1973 αποτέλεσε την αιτιολογική βάση της εθνικής στρατηγικής της χώρας μας για οριστική στροφή στην πλήρη αξιοποίηση του λιγνίτη, που δικαιωματικά αναγορεύτηκε στο εθνικό μας καύσιμο. Έτσι η ΔΕΗ προχώρησε στα μεγάλα επενδυτικά έργα της κατασκευής των λιγνιτικών σταθμών Καρδιάς, Αμυνταίου, Αγ. Δημητρίου, Μελίτης Ι καθώς και Μεγαλόπολης IV, μοναδική εκτός Δ. Μακεδονίας. Και ακόμη της ανάπτυξης νέων λιγνιτωρυχείων, όπως το Ν. Πεδίο, το Αμύνταιο κλπ. Παράλληλα αναπτύχθηκε και η τεράστια συσσωρευμένη στη ΔΕΗ σχετική τεχνογνωσία.

Αν όμως αυτά συνέβαιναν χθες, ποιο είναι το σύγχρονο αναπτυξιακό όραμα;

Η Ελλάδα στρατηγικά θα στραφεί στις ΑΠΕ, εγχώριες και αυτές όπως ο λιγνίτης. Η ΔΕΗ σχεδιάζει να αναπτυχθεί ραγδαία στον τομέα των ΑΠΕ, κερδίζοντας το χαμένο έδαφος. Ωστόσο, οι ΑΠΕ δεν είναι ώριμες ακόμη ώστε να «πάρουν τη σκυτάλη» από τον λιγνίτη. Η στρατηγική της χώρας μας πρέπει να είναι: πέρασμα από το ένα εγχώριο καύσιμο, το λιγνίτη, στο άλλο, τις ΑΠΕ, με ελαχιστοποίηση της εξάρτησης από εισαγωγές.

Ας αναστοχαστούμε αυτήν την εξηκονταετή πορεία: να εμπνευστούμε, να κοιτάξουμε μπροστά, να αναμετρηθούμε με τις προκλήσεις και τις απαιτήσεις του σήμερα. Έτσι να μπορέσουμε να ατενίσουμε το μέλλον με αισιοδοξία, με τις δικές μας δημιουργικές δυνάμεις.

Η ΔΕΗ είναι οι άνθρωποί της και οι εργαζόμενοι στα ορυχεία και τις μονάδες της έχουν αφήσει το δικό τους ανεξίτηλο αποτύπωμα σε αυτόν τον πολιτισμό, κυριολεκτικά «εξορύσσοντας» το φως.

2019-09-03T19:45:10+00:00